| altan's profileGÜLÜMSEPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 11 yaçarşamba pazarına gittim. yol yuvarlaktı yola düştüm.el uzattım göğe
tutundum bulutlara... kalKtım ayağa... o arada yanımdan hışımla geçen
kartalı fark edememişim.kıl payı kıllarından tuttum . rüzgarı keserek
yol aldık güneşe doğru... yanımızdan acı içinde , sevinç içinde
çığlık atan insan sesleri duyduk....yarını görmeye gidiyorduk artık,
bügünden sıyrılıp...gözlerimde güneş, yüreğimde umutla...bugünle
yarın arasında savaş vardı... tıpkı dünle bugün arasındaki
gibi...kuşarın kanatları yanmış, ağaçlardan dumanlar yükseliyordu...
derinliklerine doğru indik yeryüzünün... tıpkı gökyüzüne çıkarkenki
gibi...karıncalarla sohbet ettim...tuttu biri kollarımdan mikroplar
alemine gittik... hiçte okadar mikrop olamdıklarını
gördüm...yuvalandım kendime geldiğimde elimde bir kılıç üzerimde zırh
vardı... ve kıran kırana bir savaşın tam ortasındaydım. kimden
olduğumu bilmeden savaşmaya başladım. şavaştım şavaştım ... savaştımm
ama nafile... kelimenin tam anlamıyla kan ter içinde kaldım kime
neden vurduğumu bile soramadım... sonunda bir taraf kazandı... zafer
çığlıkları beni sağır etti, acıyle yumdum gözlerimi...açtığımda heryer
yem yeşildi... yanımdan dunyanın tüm renklerini taşıyan bir kelebek
geçti... üzerime doğru geldi...parmağımı ona doğru uzattım..
parmağıma dokunmasıyla zerrelerime ayrıldım.. toza, dumana ,
rüzgara,yapraklara , çiçeklere , bulutlardaki yamğmura karıştım.
karıştım.dağıldım ama aklım hala birdi...bulutrada birleştik. sosuz
boşluktan yere doğru düşüyordum... ama yol bitmiyordu... artık ölümüm
pahasına olsada bitmesini istiyordum... acıktım, susadım,kendi
kendimi yedim ama yol bitmedi... yolda birileriyle karşılaştım...
bana güldüler... kaçtım soğuğa doğru.. üşüyordum ama hala kaçıyordum
her bir parçam bende kırılıp dokülüyordu ama kaçıyordum işte...
ayaklarım bittiğinde kanatlarım çıktı... yükselmeye başladım... bir
huzur doğdu içime... sanki birini seviyordum... seviyordum .. hatta
aşık oluyordum... yüksel yüksel...ışığı fark ettim .hiç bu kadar ışık
olamıştı sanki... içimden geçecek kadar güçlüydü... dağılmıştım
karşısında... kanatlarım yanmaya başladı...ama ışık beni çekiyordu
sanki... yanıyordum... yeryüzünde hiç bu kadar ateş yoktu... hasret
doldu içimde ona karşı... yaklaştım yaklaştım.. yaklaştımm.. bu kadar
yakından hiç te sıcak gelmiyor... artık ısıtmıyor... tam içindeydım
ne bir acı. nede başka bir duygu kaldı içimde.bütünleştim..kül oldum.
kor oldum.yeniden doğdum... artık adımlarım daha ağır basıyordu
yere... herşeyi hisseder, görür, her an yeni bir an tattığımın
farkına varır olmuşum... kanatlarımın çelikten olduğunu fark
ettim.ellerim hem bir duvar, hem bir ateş hemde yoktular... DEVAM EDİYOR... TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://altan-redun.spaces.live.com/blog/cns!7506BACF9A97B9F4!330.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
